برای خوب بودن چقدر باید هزینه کنیم....

من همیشه به این یک جمله خیلی فکر میکنم ولی هیچوقت به نتیجه ای مطلوب نمیرسم شاید به گونه ای دیگر باید جواب را پیدا کنم اما یک چیز را خوب میدانم که بودن هزینه ای ندارد و بلکه این خوب بودن است که هزینه ماندن را به انسان تحمیل میکند وگرنه بد بودن هزینه ای ندارد و این است که ما همیشه خوب نیستیم و بد میشویم شایدهزینه  پاکی و صداقت و خوبی بالا رفته باشد و ما هم که فقیر.......

پس چنگ می اندازیم به بد بودن و فرار می کنیم از خوب بودنهایمان و از خیرش میگذریم ...نمی دانم شاید من دیوانه شده باشم تو خود بگو چگونه است این روزگار غریب.....

برای لحظه های تنهایی

هنوز ستاره ها چشمک می زنند

ومن بی تاب خواب های بی تابی

به مژگان شب چنگ می اندازم

آه که چه بی نهایت رفتن آغاز می شود

وچه بی نهایت خاموش می شوم

نمیدانم چرا...

دوباره شب ودوباره آرزوهایم

دوباره غم ودوباره آه....

چقدرامشب سکوت شادی میکند

ومن چقدر با تنهایی می جنگم

نهایت رفتن تمام شدن است

ومن چقدر تمام می شوم در نبودنت

راستی حکایت نبودنت را چه کنم؟

اگر آمدم غرور را بیهوده نمی خرم

آرزوهای محال را نمی بوسم

خاطره های تنهایی را نمی گویم

راستی اگر آمدم تو می مانی؟

گفته اند باید رفت

چگونه رفتنم را که می آموزد تا من بروم

برای سنگ شدن کافیست شیشه باشی

و من چقدر میشکنم و هنوز سنگ نمیشوم

راستی دلم کو؟

تومیدانی...

اگر پیدایش کردی

بگوهنوز غمها منتظرند

بیا بی وفایی نکن....

آه... که چقدر دلم برات تنگ شده...